woensdag 3 maart 2010

Beetje droef

blogger counters

beetje-droef

Vanmorgen bij het ontwaken voelde ik het al, ergens laag in mijn buik een droef ondertoontje. De agenda die ik visualiseer in mijn hoofd toont 3 maart. Het met grote letters STEMMEN! wat ik er een aantal weken geleden heb ingeschreven kan het niet zijn. Eenmaal mijn voeten op de grond valt mij de ongewone hoeveelheid licht op. Via mijn werkkamer en de overloop op de eerste etage straalt het bijna lente zonnetje dapper het huis in.
Het klinkt heerlijk, maar meteen weet ik het weer, gistermiddag laat is de grote kastanjeboom die recht voor het huis stond gekapt. Met een grote kettingzaag en een donderend lawaai, stortte hij op straat, een lege plek achterlatend.
Hij stond er al lang, net na de oorlog aangeplant, ruim 60 jaar oud, een vervanger van zijn voorganger, net als de andere kastanjes in de straat. Die waren gebruikt om de kachel te vullen in de oorlog teneinde de bittere koude tegen te gaan.
Te redden was ie niet meer, het zoveelste slachtoffer van de kastanje ziekte. Dreigde zelfs om een keer in de voortuin en op het huis te belandden. Ik weet het, het kon gewoon niet anders, ondanks onze te vergeefse reddingsactie. We hebben nog van alles geprobeerd, in de laatste paar snikhete en kurkdroge zomers hem vaak voorzien van een regelmatige stroom fris water en getrakteerd op goed bomen voedsel. Zelfs op zijn tijd de schroom overwonnen en naar koninklijk voorbeeld af en toe praten en stiekem, als niemand keek, een welgemeende Hug.
Gek dat een boom buiten het huis zoveel invloed heeft in het huis. In de logeerkamer onder het schuine dakraam kon je vanuit het bed behalve de sterren ook zo mooi de uiteinden van de takken zien. In de zomer had de werkkamer zo’n mooie door de bladeren gefilterde groene gloed en de dikke stam bood een beschermend gevoel aan de voorzijde van de woonkamer.
Dan is het toch een beetje afscheid nemen. De mannen van de plantsoenendienst beloofden dat ze in het najaar een nieuwe komen aanplantten en snel pluk ik nog wat takken voor de enorme grijper weg. De grote gele kiepwagen rijdt langzaam de straat uit.
In de kamer staat nu een enorme vaas. De takken zullen binnenkort uitlopen, het teken van de lente. Mijn ogen glijden over de glanzende bruine knoppen, mijn vingers volgen automatisch. Ze voelen de gladde, enigszins kleverige knoppen en ik denk aan de prachtige roze, rode bloemen die daar nog in verscholen zitten. Een glimlach kan ik niet onderdrukken, een dode boom het symbool van voedsel voor nieuw leven.
En het leven gaat door, ook voor een afgezaagde tak.

WEDDINGS . NETWORKING . REFLECTIONS
Labels:

Pauline Meijer


Enthousiast, spontaan en energiek, een ondernemend mens die niet stil kan zitten. Moeder van een dochter van 13 jaar. Na jaren in de financiële wereld, (marketing & sales) met een rode draad in de evenementen-organisatie was de stap om zelfstandig ondernemer te worden, de realisatie van een lang gekoesterde wens. Sinds 2005 actief met online marketing en netwerken. Met die kennis coach zij bedrijven en mensen, door middel van Social Media en verbinden, hun doelstellingen te versnellen.



Twitter